The Gap

The Gap

Oil on linen, 120 x 80cm

A strange thing happened while I was painting. I felt as if I was on stage, everyone was looking while I tried to paint a crucifixion, but in my fiction a tsunami hit us and inhibited my way-out (cfr. the exit door). I got stuck in the painting while a higher force started to paint me. The lady in lilac had a gun, we were a bit afraid of her.

NL- Het was een rare avond. We waren verzameld op een oud podium. Ik probeerde de stemming erin te houden, zoals ik gewoonlijk doe als we aanwezig zijn bij een kruisiging.  Maar toen ging het mis, een soort tsunami overspoelde ons en verhinderde mij de uitgang te bereiken. Misschien merk je het aan de nooduitgang, er was een kloof waar ik nooit meer over raakte. Plots was ik gevangen in het schilderij en zag me zelf bezig terwijl een hogere hand bleef schilderen. De mevrouw in lila had een pistool, maar ik heb geen idee wat ze daarmee van plan was. Het was even schrikken, dat mag je van mij aannemen. Links vliegt een meeuw voor het hoofd van de mijnheer in de leunstoel, ik vond niet dadelijk een goede houding voor zijn hoofd, dat was zo snel opgelost.

Melissa

Melissa

Oil on linen, 120 x 80cm

‘In front of the television with my companion, a cosy night.’ That’s what she is thinking, Melissa, the girl from around the corner. The background is inspired on a Flemish tapestry of the 16th century. I tried to create a matching pattern for the sofa, different style, but the same ambiance.

NL- Een aangename avond voor tv, een veilig gevoel om te weten dat er goed voor haar wordt gezorgd. De achtergrond is geïnspireerd op een Vlaams wandtapijt van de 16de eeuw. Ik heb geprobeerd om de zetel een tekening te geven die erbij past.

Going Bananas

Oil on canvas, 100 x 50cm

A banana shooting a strawberry. Some strawberries do fancy a vigorous treatment, some do not. This one explodes in the encounter.

NL- Een banaan die schiet op een aardbei. Hoewel sommige aardbeien wel houden van het ruwere werk, is deze er niet tegen bestand en explodeert ze in de ontmoeting.

Palazzo

Oil on canvas 120 x 80cm (May 2018)

A corridor in a hotel in Italy inspired me for this painting. We slept two nights in this beautiful 17th century palazzo and we were the only guests. At night the place was just for the two of us. I wandered through this corridor while Myriam was sleeping and I felt the presence of the very strange people that once lived there.

NL- Een hotel aan de Oostkust van Italië vormde de inspiratie voor dit schilderij. Wij hadden de eer om twee nachten door te brengen in dit 17de eeuwse paleis en behalve wij twee was er niemand. ‘s Nachts, terwijl Myriam sliep, liep ik in pyjama door de gangen, in bewondering voor de snuisterijen en boeken op de kasten, de schilderijen. In het halfduister en de stilte, voelde ik de aanwezigheid van de mensen die hier vroeger geleefd hadden. Het was niet griezelig, wel héél vreemd.

Oxygen Girls

Oil on canvas, 120cm x 80cm (January 2018).

A study in black and white. The danger comes from an ocean that is at first view very quiet. What the man (yes, it is a man) in the diving suit is doing is unclear. Perhaps he is harmless, perhaps not, one never knows what these people plot whilst in the deep blue.  The strange apparatus he carries in his left hand is not making us wiser.
What if he runs out of oxygen, ready to capture one of the two girls to take her breath away? One can only guess which will be his catch. He is big, but not big enough to take both.

NL- Een studie in zwart en wit, gebaseerd op een foto die ik nam in Thailand (The Naka). Het gevaar komt van een ogenschijnlijk kalme oceaan. De duiker is vast iets van plan. Misschien draait het goed uit, maar misschien ook niet. We kunnen nooit zeker weten wat duikers bekokstoven als ze daar diep beneden zitten. Het vreemde apparaat dat hij in zijn linkerhand draagt maakt ons niet veel wijzer.
Er is een probleem: de meisjes zijn adembenemend, en dat is zeer ernstig voor een duiker. Voor wie zal hij kiezen? De witte? De zwarte? Moeilijk te voorspellen. Hij kan ze niet allebei krijgen.

Airport Blues

Oil on canvas, 120cm x 80cm (2016-2017).

Leaving in an airplane is not always fun, unless it is for a holiday. Leaving people behind for a long time can be cumbersome. Coming back as a new person can be a welcome suprise and the start of a new life. This lady returns in style, wearing a piece designed by world famous Dries Van Noten. I nicked the idea of the outfit from a picture of his 2016 spring collection.

NL- Airport Blues : Luchthavens is niet echt mijn ding. Toch niet als ik mensen moet uitwuiven die ik lange tijd niet meer ga zien. Je kan er intriest van worden, een vliegtuig zien verdwijnen met iemand erin die je graag dichtbij zou hebben. Soms komen de mensen die vertrekken terug in een andere gedaante. Als er genoeg tijd is over gegaan. Ze dragen andere kleding, ze bewegen anders en ze praten anders: klaar om een nieuw leven te beginnen. Zo ook deze dame die als een schaduw tegen het licht een droom ziet vertrekken maar later terugkomt in stijl. Met een ensemble ontworpen door één van de bekendste modeontwerpers: Dries Van Noten. Ik heb het kledingstuk gekopieerd/gepikt van een fotootje van de catwalk uit zijn lente collectie van 2016.

Paradise Regained

Oil on canvas, 100cm x 80cm (March 2017).

Based on the iconic photograph (black and white) of the landing of the American troops  in the Philipines (1945); General Mc Arthur is the person in the centre. I tried to give the painting the atmosphere of the 40’s by using the typical colours of that first colour photography. Leaving part of the painting unfinished, i.e. the faces, helps to build up the drama of war and casualties. The officer with the transparant short pants reflects the fact that the weather is so nice that instead of fighting, they might as well could have a day at the beach and go for a swim. If it were not for the wrong timing.

NL – Gebaseerd op de iconische foto genomen aan het einde van de tweede wereldoorlog (1945). Het is de landing van de Amerikaanse troepen op de Filipijnen onder leiding van generaal Mc Arthur ( de figuur in het midden). Ik heb getracht een speciaal soort  blauw, groen, en roze te gebruiken dat hint naar de typische kleuren van de vroegste kleurenfoto’s van rond die tijd. Door een gedeelte van het schilderij onafgewerkt te laten, inz. de gezichten, refereer ik aan het drama van de oorlog en de onvermijdelijke slachtoffers. Dat één van de officieren in een transparant short loopt waar je de zee gewoon ziet doorlopen, heeft te maken met het feit dat dit een idyllisch strand is met een blauwe lucht en prachtig weer om vakantie te nemen. In plaats van te gaan vechten hadden ze net zo goed een dagje kunnen gaan zwemmen, ware het niet dat het moment niet echt geschikt was.